NK Stand

Het NK 2025, hieronder staat de uitslag van het klassement.

We hebben dit jaar wederom acht wedstrijden gehad.

Alle winnaars hebben de prijs in ontvangst genomen, gefeliciteerd.

Klassement diversen

1. Bart B.
2. René B.
3. Peter V.

Klassement Semi-automaat

1. Jack de B.
2. Hans van der M.
3. Killy P.

De wedstrijd was voor vele schutters een pittige opgave met maar vier stages leek het heel simpel maar dat viel vies tegen uitindelijk resulteerde dit in een top 8 voor Semi-automaat klasse en een top 4 voor Diverse klasse.

De uiteindelijke winnaars werden bekend na een spannende Shoot-out.

In luttele seconden werden de doelen omgelegd na een korte verplaatsing zijwaarts nog een tweede serie doelen met geweer en daarna met pistool de pepper popper omleggen bij vooral dat laatste zat het zeer kort op elkaar.

Diversen klasse

1. Marco W.
2. René B.
3. Bart B.

Semi-automaat klasse

1. Joeri W.
2. Jay Jay K.
3. Merijn D.

NK DSR editie 2025

Zo zo… de teerling is geworpen, de kampioenen zijn bekend…

Ik heb de scores bekeken en er viel niet heel veel te analyseren. Ondanks dat er tijd kon worden terugverdiend bleek dat de overgrote meerderheid van de DSR gemeenschap geen sniper genen heeft en dus bar weinig seconden terug heeft gepakt op de Woerden schijf. Gewoon heel snel veel punten pakken was dus het devies!

Stage 1 was de vleesgeworden definitie van “uit je comfort zone geraken”. Raar, want wie hanteert er in het weekend nou niet de big boomstick in een loveswing? Ondanks de onwennigheid scoorde iedereen hier dikke punten en voor het publiek was het geweldig om de verantwoorde houtkap zo up close and personal te kunnen aanschouwen.
Op stage 2 werd door velen in hels of minder hels tempo wel goed op de a4 targets gescoord. Easy points moet je gewoon hebben, da’s logisch… Zoals al gememoreerd was de Woerden schijf hier een tandje te moeilijk. (En dan te bedenken dat het creatieve brein achter deze stage oorspronkelijk verplicht vrije hand wilde stipuleren…)

Awel, op naar stage 3 waar liggend Theo’s gevloerd mochten worden op een meter of 70. Sommige schutters hadden moeite om ze te vinden maar eenmaal in het vizier moesten veel theo’s hun meerdere erkennen in geconcentreerd geweervuur. Het kostte wel veel tijd en ondergetekende had misschien wel verwacht dat de rekenmeesters deze (en de volgende) stage hadden overgeslagen om in netto 20-30 seconden (bruto 100-110) de match naar hun hand te zetten… Op stage 4 stond een stramme DSR veteraan te wachten op een kietelbeurt. Rijplatecountry!!! De knielende barricade was er debet aan dat veel schutters niet in hun ritme kwamen (of het ritme van een geriatrische slak met artose aanhielden) dus de rijplate bood standvastig weerstand en is geen enkele keer volledig gevloerd deze match.

Dan als de wiedeweerga naar stage 5. Welke ***** heeft dit nu weer bedacht? 5 rnr targets hoog in de kogelvanger moeten door een laag sleufke aangegrepen worden vanuit een 80×80 box. Kama sutra ervaring hielp hier echt en de HBC’s werden getrakteerd op de meest exotische uitzichten. (Mental note: volgende keer lasbril mee, sommige bilspleten “ontzie” je niet…)

Na deze puntenpakker was het al weer tijd voor de laatste stage. Vooraf door velen gevreesd want hoe kun je nou met één hand met een geweer schieten? Gelukkig voor de DSR schutters zijn er ook bij de APS krachten en tegenkrachen, yin en yang, Bassie en Adriaan dus als iemand (laten we hem voor de gein “Hippo” noemen) een keer doordraaft en met 100% stelligheid poneert dat met één hand schieten een basisvaardigheid behoort te zijn, dan is er altijd wel een ander (laten we hem voor de grap “Pipo” noemen) die zegt: alleen als het wapen aan de voorkant kan worden afgesteund… Aldus geschiedde en daarmee was de stage eerder een mindfuck dan moeilijk. Perfect voor een NK dus. De 20 pins vielen bij de meeste schutters als bruine herfstbladeren in storm “Wendy” dus de 20 seconden tijdsbonus was bijna default. BAM, rode stoppin van wat potentiële energie ontdaan en klaar is Joe,Jay-Jay of Peter. (Shooter was ziek, zwak en misselijk en schitterde voor het eerst in de APS historie door afwezigheid. Beterschap maar!)

Het tempo was deze match moordend en dat zorgde ervoor dat de schutters na hun run hijgend en puffend en met adrenaline in elke microvezel van hun afgetrainde lijf terugliepen naar het beginpunt, om in de kantine nagelbijtend de verdere ontwikkelingen op de scorelijst af te wachten. Top 8 of niet top 8, that’s the question of eigenlijk: glijden of niet glijden, that’s the mega-dillemma…

Grtz
Hippo