DSR W1 7 en 8 februari 2026 te Ochten
Al met al een typische DSR match. Het ziet er simpel uit tot je het moet DOEN! Gelukkig wel enorm veel blije gezichten gezien en ondanks dat de schutters misschien niet allemaal even skilled waren, zijn we ZEER erkentelijk voor alle hulp bij het opbouwen van de baan die we hebben mogen ontvangen. De eigen crew was door ziekte nogal uitgedund dus de handjes waren MEER dan welkom en hebben ervoor gezorgd dat ook wij als crew een leuk weekend hebben gehad. DAT is ook echte DSR spirit!
Kantine (Sl)open?
Het duurde even eer ik de catch door had.
Vijf Belgjes op weg naar Holland om te helpen hun kantine te slopen. Vroeger, toen ik bij de Para’s zat was dat een wekelijkse traditie. Eens kijken of we het nog in ons hadden…
De dag ervoor net terug van wintermanoeuvers, dus de drive zat er nog wel in. Hondsmoe, zo stijf als een pornostar en een paar kilo lichter klopten we aan bij de gloednieuwe kantine. TOK TOK tok tok to… Tjonge, het leek wel op een echo, zo groot is die nieuwe keet. Wat een verschil met dat vorige hok waar je swaffelend langs elkaar heen moest kruipen om naar de WC te gaan.
Weerom fijn al men schietmaatjes terug te zien en wat een leuke enthousiaste ADHD hond die iedereen verwelkomde.
Briefing, appeltje eitje. Het leek er weer op een poepsimpele wedstrijd te worden. Vijf stages, iets met een kruiwagen en bakstenen. Bring it on.
Stage1: je staat met een kruiwagen klaar aan de startlijn. Je had de keuze, wapen aan de sling, of in een opbergbox in de kruiwagen droppen. Tevens, tien kasseien die je ten gepaste tijden op een deksel per twee moest leggen alvoor je mocht starten.
Bon, ik was op voorhand al even gaan piepen op de baan en zag een paar zaken die ik in men voordeel zou benutten. Veel mensen starten met de kruiwagen dwars op stage 1 te duwen. Dat maakt dat je eerst achteruit moest rijden om er weg te geraken. Tweede ding, al die jongens met een sling waggelden als pinguins met hun blaffer tussen hun benen achter die kruiwagen aan. Nog maar te zwijgen over de blutsen en builen telkens je tegen de kruiwagen ramt met die dure optiek. Nope, not me.
Beep, en we zijn weg, gewoon rechtdoor over de shootingbox en zoveel mogelijk links gehouden om nadien snel weg te kunnen. Planning is everything. Twee stenen uit de kruiwagen halen en op een bord droppen. So far, so good. Op een metertje of 80 stond een meesterschijf te wachten. Goed geluisterd, de laagste treffers in het zwart tellen, worden maal twee gedaan. En, als je een baksteen die er naast stond kon raken, nog eens verdubbeld. Ok, dat best de moeite. Je mocht afsteunen op de kruiwagen en hier heb ik een beetje meer tijd genomen om met de MP5, zonder vergroting de schijf en de baksteen te bestoken. Enkele “9”s en zelfs een tien dikte de score goed aan.
Menig schutter knalde netjes de verdubbelaar om, om dan amper of niets op de schijf te scoren. Nul maal niets, is zelfs in België niets… Das zoals het loon van al die vrijwilligers te verdubbelen. At least krijgen ze nog een Belgisch cuberdonneke. (google dat maar eens cultuurbarbaren)
Unload, show clear, wapen in de bak geramd en als een speer naar de tweede box.
Steentjes stapelen, wapen pakken en liggend onder de barricade door schieten op een rijplate.
Wel, in tegenstelling met de rijplate op het NK die vastgelast leek te zijn, ging deze mooi soepel.
Men broer met twee gerichte schoten kreeg de plate er af met een .223. Een riedel woeste 9mm deed er net iets meer over maar ik was blij het kreng niet meer te zien. En net dan een hapering. Zero Fucks giving, ontladen, hulzen er uit schudden en door. Perfecte timing voor een hapering.
Murphy was even niet aandachtig denk ik. Middel finger up and go.
Tijd om het geheime wapen boven te halen om de zaak te beklinken. Nein, geen V3 of zo. Wel een V12 boost en als een malle die kruiwagen te duwen tot full speed. Daar waar iedereen rustig ging, gewoon doorvlammen met die scheurbak. Het geheim, net voor het einde je eigen gewicht op duwen op beide handvaten en zo de kruiwagen laten remmen op zichzelf zodat er bijna vonken uit vliegen. Stage 3 dan maar. Hout hakkeeuuuu. 20 bowling pins in vrije houding. Metertje of 40? Ik rammel het gros frut van één en ontlaad men MP5. Ik laat er een paar hangen dan moet de onderbemande crew wat minder werken. Sympathiek hé.
Opnieuw full speed skating naar de 4de stage. Geknield kleiduifjes wegtikken, doe maar 25 meter of zo. Men dotje stond wat licht en oranje op oranje was niet altijd duidelijk. Ze gaan er toch vlotjes van af en hoog tijd om te verkassen. De RO schreeuwt “stenen” !!! Hmm brain fart deluxe. Maar enfin, die stenen liggen er toch, moet ie er nog twee boven op of zo?
Blijkbaar heb ik met men groot geschapen voeten een steen van het bord geduwd. En die moet er weer op komen. Via google translate krijg ik het Nederlands omgezet naar de Vlaamsche taal en stapel ik alles opnieuw correct.
Dju, ik lig hier genoeg tijd te verschimmelen en moet er weer vandoor. Miep miep miaaauw (wie dit geluid herkend is 50+) roadrunner gewijs stuiven we naar de laatste stage.
Opnieuw hebben die weed snuivende scenariobedenkers weer iets nieuws uit hun gat getrokken.
Gangsta style met twee doorgeladen Glocks, één in elke hand, een barkruk beschieten. Waar blijven ze het toch halen na al die tijd.
Eens leeg, dan was het tijd om een simpel kroonkurkje te raken. Dat bleek voor velen iets lastiger te zijn dan hun vrouw goesting te laten krijgen. Behoorlijk lastig dus…
Drie schoten later was de kantine gesloopt. Dikke score en een strakke tijd van 164 secondjes. 1Bn Para zou er fier op zijn als we een café op die tijd frut van één kregen.
Dikke merci aan al de groene mannekes, en vrouwkes.
De kop is er van af, we zitten op schema.
Joe
De RO is er nog niet uit wat de voor of achterkant is van deze Izi bullpup.
Claud ziet er uit als Lucky Luke, sneller dan zen schaduw.
Bijft toch nog een eindje…