DSR Drachten: The Shotfather…
De Saga van de Herintredende Hippo
De Drachten-crew heeft in de loop der jaren een uitstekend track record opgebouwd als het gaat om het neerzetten van uitdagende en goed aangeklede DSR wedstrijden. Toch voelden deze Noordelingen blijkbaar de intense behoefte om “next level” te gaan, want al bij het publiceren van de aankondiging zag iedereen dat kosten noch moeite gespaard werden om er dit keer iets héél bijzonders van te maken. Eerlijk is eerlijk: het trok mij als oude DSR-veteraan over de streep om na jaren van abstinentie ook weer eens serieus de baan op te gaan als schutter in plaats van als organisator of HBC. Flux ingeschreven en gelukkig was er nog een plekje vrij. Zo toog ik op de 28e maart vol goede moed naar de filmset in het Hoge Noorden. “Let the Saga start!”
Als ik bij de inschrijving de wedstrijd lay-out uitgereikt krijg, besef ik meteen dat ik alleen door het inzetten van mijn jarenlange ervaring als Entertainment-CFO ervoor kan zorgen dat deze mega-productie voor mij “on time” en “on budget” volbracht gaat worden. Elke Uitvoerend Producent weet dat je veel problemen kunt voorkomen door goede controle van het script. Lezen, lezen en her-lezen! Daarom ben ik dit keer extra kritisch in de briefing om me er hoogstpersoonlijk van te vergewissen dat alle puntjes op de “i” staan en er geen onduidelijkheden bij de crew en acteurs zijn. Een onsje wrijving voor start van de draaidag voorkomt een ton aan shit tijdens het filmen… Hier spreekt ervaring…
De tweede succesfactor in een complex project zoals dit is een snaar-strakke productieplanning! Daar ben ik dan ook goed voor gaan zitten en na twee (zoals altijd veel te korte) locatiebezoekjes aan de 50- en 25 meterbaan beginnen de contouren van de vereiste aanpak me te dagen. Prio 1: Tijd is cruciaal. Vind tijd, vind opties. Vind opties, vind performance! De scriptschrijver had in zijn oneindige creativiteit bedacht dat alle magazijnen én je vuistvuurwapen bij aanvang in rustieke maar kleine secretairelaatjes moesten liggen. (Dit soort creatieve oprispingen drijven mening productie ten gronde, maar da’s een ander verhaal). Als oplossing voor de logistieke ramp die 10+ magazijnen één voor één in pouches proppen heet, besluit ik twee flinke dumppouches in te zetten en met twee gecontroleerde schepbewegingen van mijn poezelige, maar maat XXL, kolenschopjes ben ik “Fully loaded” en “Ready to roll”. Natuurlijk niet voordat ook de oude maar trouwe CZ met een bevredigende “klik” in haar retentieholster geprakt is…
Onderwerp in deze scene is de “bruidstaart” waarop het art-department zich wederom volledig te buiten is gegaan. Schitterend bedacht en uitgevoerd, maar de harde realiteit van de financiële entertainment professional dicteert dat deze stage op zijn best “break even” is voor het resultaat en derhalve niet het risico waard. Kortom: na welgeteld één schot kies ik het hazenpad naar stage 2! (Sommige Drachtenaren hebben op dat moment gruwelijke flash backs naar een draaidag vele jaren terug maar wees gerust, ik zal dit keer de gehele match volbrengen).
De rode lijn van het script op de vloer volgend, kom ik aan bij een modulair met wat kleiduiven erop. Meter of 4 dus: “Partytime met hoofdletter P!”. Ik check nog even vlot het call-sheet en daarin heb ik met fluo-geel gemarkeerd: “TH blijft heel!”. Vrij essentieel omdat deze stage 300 “easy points” oplevert, behalve als je TH per ongeluk wel bekrast (of verpluvert) want dan is de opbrengst gelijk aan de Israëlische puntenwaardering voor een Duitse songfestivalact: zero points… Ik volbreng deze scene conform planning en na een ultra speed “ontladen-afvuren-in-de-kogelvanger-“klik”-holster-ritueel” vervolg ik mijn route over de rode lijn.
Voor de volgende scene is een stuntman gepland. Door het passagiersraampje van een “live size” kartonnen-gangsta-Caddilac moet een slagboom aan barrels geschoten worden. Lukt dat in één take dan zijn 350 punten je deel. Lukt dat niet dan heb je geen punten en moet je ook nog eens de “crawl of shame” onder de niet geopende slagboom volbrengen. Punten en tijdsplanning zijn hier eenduidig: “openhakken die slagboom!” De MP5 braakt een kort salvo en tevreden vervolgt deze chef-stuntpiloot” zijn weg. Waar naartoe? Naar de natuurlijke habitat van elke stuntman “after a job well done”: De Bar…
Het eerste wat je leert in de filmindustrie, is dat alles nep is. Dat besef heb ik eens te meer als ik in de voorbereiding een Drachtse fles Malibu aan de lippen zet en tot mijn ontsteltenis een heuse bowlingpin aan het pijpen ben… Maar hij leek zo echt?! Anyway: de tien keurig in de al even fake drankkast opgestelde Drachtse-Malibu-flessen mogen in deze scene geruimd worden door een soort brievenbus. Verkant schieten! Regel 1: corrigeer naar de kant waar je magazijn naartoe wijst en mik wat hoger. Regel 2: als het niet gaat, initieer de “woeste-ram-modus”… Gelukkig werkt regel 1 voor mij prima en met slechts één extra schot is alles “cleared”. De accountant in mij is tevreden met deze efficiënte inzet van schaarse munitie- en tijdsmiddelen.
Om de accountant helemaal in de zevende hemel te brengen, heb ik al besloten dat scene 5 “Visjes” voor mij wederom een hele korte liaison-amoreuse wordt. Dertig schoten vanuit een cosy bed voor 300 armzalige punten zijn geen recept voor “on time” en “on budget” performance dus ik riskeer de helse toorn van de regisseur en peer hem na welgeteld één schot wat overigens wel degelijk één visje velt. “Ik had vandaag een staatslot moeten kopen”, bedenk ik me onderweg naar stage, excuseer SCENE, zes…
Hier wordt van de acteur naast de gebruikelijke flair en uitstraling ook nog vingervlugheid en behendigheid met een revolver verlangd. Wie bekend is met de film “Rust” weet dat acteurs en revolvers niet altijd een “gouden combi” zijn maar gelukkig hebben we bij DSR wél zeer competente veiligheidsfunctionarissen en blijft alles zoals altijd 100% veilig. Ik grijp de revolver vanachter een “Prop-in-hoge-nood” vandaan, laad flux de drie patronen die ik bij de eerste scene als een volleerd Randstedelijke zakkenroller in mijn broekzak heb laten verdwijnen en verdamp met drie welgemikte schoten de gevulde wijnglazen. (Wederom props en geen echte, u snapt het inmiddels). Hiermee komt een einde aan het draaien op deze locatie en na een standaard algehele veiligheidscheck van alle wapens tuigen we naar de 25 meterbaan. Verstreken tijd: 102 seconden. Ik lig nog op schema!
De 25 meterbaan is wat minder uitbundig aangekleed. Ik begrijp het, zelfs het Drachtse productiebudget is niet oneindig! Na de start ren ik naar een tafeltje waarop de Moeder Van Alle Zandlopers staat. Pas als deze is omgedraaid mag ik doorladen en dertig seconden lang schieten. Het doel van deze scene is het ontmantelen van de “Bom”. Dit doe je door alle niet-zwarte-bedrading kapot te schieten. De “bedrading” bestaat in deze scene uit hangende pvc electrapijpjes die, als ze niet perfect geraakt worden, heel nasty gaan slingeren en trillen. Jakkes! Een goede acteur moet ook kunnen improviseren en ik verras hier de regisseur door gedecideerd de zandloper van het tafeltje te heffen, deze met een majestueus gebaar op de grond te plaatsen en het tafeltje als steun voor deze schiettechnische uitdaging te benutten. Artistieke vrijheid! De pijpjes breken vlot! Alleen de laatste is wat hardnekkig maar sneuvelt toch. Bam. 500 punten in de knip! “Door, door, door!”, want tijd is geld in de filmwereld!
De volgende scene behelst het ruimen van een Texas Star. Vet doel! Edoch met één catch. Het heeft de schrijver behaagd om de acteurs hier niet met hun eigen geweer, niet met hun eigen pistool maar met een .22 grendelbuksje van de organisatie te laten schieten… “Hopelijk geen voorbode van wat de toekomst ons brengt”, flitst er door mijn hoofd. Gelukkig behoort een onbekend wapen pakken en er gelijk mee scoren tot mijn kerncompetenties (dit tot groot sacherijn van vele schietmaatjes die door de jaren heen even hun wapen aan me uitleenden…) dus deze scene ligt me wel. Bij de scriptlezing door de briefer heb gelukkig ik al zeker gesteld dat een treffer op een plate voldoende is want mijn grote teen begon onbedaarlijk te jeuken bij de gedachte dat mijn score afhankelijk zou worden van de knock down power van een geleende .22 buks op zware bewegende plates… Snel grendelend, maar gecontroleerd schietend sleep ik er hier een volle bak uit en kan ik door naar alweer de één-na laatste scene.
“Deja vu, is when you have the feeling that you’ve seen this before…” Die gedachte schiet door me heen als ik wederom een 22 grendelbuks grijp en hetzelfde kunstje nogmaals volbreng. Hoewel ik een fervent Goethe-adept ben en het adagium “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.” een soort levensmotto voor me is, realiseer ik me na wederom een volle bak dat deze twee stages voor mijn score opperbest uitpakken. Op naar de “Grande Finale!”
“Oef!”… Vijfentwintig (25!) steelplates en een waterflesje moeten hier in een Italiaans staccato worden gevloerd. Met pistool. Met adrenaline die inmiddels uit alle openingen spuit. Met een keep/korrel en een paar ogen die sinds een jaar of twee een licht getroebleerde relatie hebben… Goed, genoeg beren op de weg geïdentificeerd: “Gaan met die banaan!” want ook hier liggen 500 kostbare punten klaar voor de acteur die de scene op tijd volbrengt. In een gedecideerd maar constant tempo beuk ik de plates weg en jawel, zelfs het waterflesje “verdampt” al op het eerste schot. (Had ik al gezegd dat ik vandaag een staatslot had moeten kopen?). Tijd? 108 seconden… Mwah, iets aan “overtime” maar dat moet zelfs een hard-core centenschraper als ik gewoon accepteren in zo’n monsterproductie…
Poeh. Het zit er op. Altijd vermoeiend zo’n draaidag. Maar grosso modo is alles conform plan verlopen dus ik ben naast hyper, opgefokt, uitgelaten en bijdehand ook heel dankbaar. Dankbaar voor de schikgodinnen van de DSR die me bij deze herintredings-match gunstig gezind zijn geweest maar vooral dankbaar voor de Drachtenaren die hun ziel en zaligheid in deze match hebben gelegd en daarmee vele schutters een heerlijke dag hebben bezorgd. Chapeau!!! Rest me slechts het vol spanning afwachten wanneer de Oscars voor beste acteur worden uitgereikt…
Eén ding staat vast “I’ll be back!”