Om met de deur in huis te vallen, een kort verslagje deze keer.
Mijn eigen verzamelaars organisatie bestaat 20 jaar en ik heb één en ander aan men rekker om te organiseren.
Enfin, zes stages stonden er op het programma. De schietbaan zag er uit alsof er een kudde ADHD mollen op stereoiden kompleet los waren gegaan na een hakkersfuif.
Na een korte analyse besloot ik om vol voor de snelle tijd te gaan. Dat mag je straks ook anders interpreteren. Elk plan werkt tot aan de beep.
Beep, en daar ga je. Op stage 1 had men creatief weer omgegaan met mogelijkheden.
Door een klein balkje weg te schieten ging er “Indiana Jones” gewijs een deur open met daar achter een popper. Deze popper op zijn beurt was verbonden aan een bobber die straks vrolijk op stage2 met ballonen ging zwaaien aan een rot tempo.
Twee schoten verder sta je dus al op stage2 . Een rijtje kleiduiven links en nog een rijtje rechts zou appeltje eitje moeten zijn. Ware het niet dat mijn MP5 zich weer zeer voorspelbaar ging gedragen. Zijnde, klik en hapering. Gedverdoeme.
Sneller dan men schaduw lossen we de double feed op en even later lopen we al naar stage3.
Beetje tricky wat ze daar weer van gemaakt hebben, zeker niet gevaarlijk of zo, maar wel lastig. Er is een plank die wat schuin naar voor afloopt. Je mag niet van voor over de plank. En dan moet je door een mini tunneltje 15 pins engageren op een meter of 80. Rammen was het plan en enkele seconden later is men lader leeg en bengelen er nog een paar eenzame pins in de verte.
Go go naar stage4. Tja, half hoge houding door een venster. Daar zie je twintig golfballetjes staan op stokjes in de grond. De punten waarde was er niet zo groot van. Maar, in de verte stond een blikje dat als verdubbelaar kon dienen. Nope, één schot en ik ben weg. Hier zou ik te veel tijd verknallen die niet echt veel opbrengt, en al zeker niet als de verdubbelaar niet zou lukken.
Oja, tuurlijk doet die MP5 nog eens klik.
Skippen dus. Op stage vijf was er een cluster van activiteiten mogelijk. Op een groot A4 staat een getal. Onder dat A4 een zestal vakjes met random getallen. Je diende een correct aantal treffers te plaatsen in het juiste random vakje. Te veel, of te weinig = geen punten.
Zo stonden er vier series A4/A6jes. In de verte nog een stel gele blikjes en meesterschijf met de 10 laagste treffers. Hier ging ik dus voor punten. Maar, jup een klikje hier of een klikje daar waakt dat tellen tot zeven inpakten af en toe lastig is.
Bijna gedaan dus. Laatste stage, met een speciale glock vier kleitjes raken en een rode stoppin.
Natuurlijk, krijg je maar vijf patronen. Bam Bam Bam Bam en vier kleitjes die er aan zijn voor de moeite. Ik neem even de tijd en richt op de stoppin. 118 seconden later tik ik de wedstrijd af. Absolute meester tijd. Maar, ik krijg 210 seconden aan men broek. De stoppin had er geen zin in denk ik. Of te wel was deze zoals een keertje bij shooter vastgevezen voor de lol.
Tering, dan ga je voor weinig punten en minimum tijd. I hate it when a plan …
Tjonge wat had die crew hier tijd en moeite in de setup en baan gestoken. Eeuwig respect voor hun en ondertussen pissed off op mezelf om dan dit als resultaat af te leveren. 31ste das goed om een dikke L op men voorhoofd te tatoeëren.
Joe